Καφτή πατάτα - με χι

Σπανίως αγαπητέ περαστικέ γράφω εν βρασμώ. Σπανίως άλλωστε τελώ εν βρασμώ. Οπότε αυτή η ανάρτηση είναι ξεχωριστή, ειδικά απ' τη στιγμή που είμαι και σε φάση ημιμέθης.
Ποτέ μου δεν υπήρξα (σπουδαίος, συνεπής, δραστήριος) συνδικαλιστής. Μάλλον λόγω του συνδυασμού ελιτισμού και συνδρόμου κατωτερότητας που με διακατέχει. Ωστόσο είναι κάποια πράγματα που δεν τα καταλάβαινα, ποτέ. Από παλιά. Από τότε ας πούμε που ήμουν μαθητής και έκαναν οι δάσκαλοι απεργίες και βγαίνανε όλοι οι ξύπνιοι και τους κατηγορούσαν ότι προτάσσουν πάντα πρώτα τα οικονομικά αιτήματα και εν συνεχεία τα "περί εκπαιδευτικής διαδικασίας και λειτουργίας". Από τότε, μικρός ήμουν, θυμόμουν κάτι που είχα διαβάσει, άκουσον-άκουσον, στον "Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου" της Αλκης Ζέη (που διαδραματίζεται επί Κατοχής): Πρώτα θα φάμε και μετά θα διεκδικήσουμε ελευθερία (ή κάπως έτσι τελος πάντων έχει χαραχτεί στη μνήμη μου). Οπότε σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, εξακολουθώ να πιστεύω το ίδιο. Οι ικανοποιητικοί μισθοί είναι το ελάχιστο, είναι το σημείο μηδέν, είναι η απαρχή όλων των εργατικών διεκδικήσεων. Ουτως ή άλλως η μισθωτή εργασία ως θεσμός είναι ντροπή. Είναι σκλαβιά. Μια σκλαβιά την οποία προσωπικά τουλάχιστον την αποδέχομαι ως αναπόδραστη αναγκαιότητα. Και ζητώ ως αντάλλαγμα χρήματα. Είναι σαν να με υπενοικιάζω επί οκτώ ώρες στα αφεντικά. Η αξιοπρέπεια, η καλύτερη συμπεριφορά των εργοδοτών, η καλύτερη λειτουργία της επιχείρησης είναι πολύ σημαντικά πράγματα, ναι. Αλλά έρχονται μετά. Οταν είσαι απλήρωτος, όταν έχεις εργαστεί και δεν έχεις πληρωθεί για την εργασία σου, ξεκινάς να διεκδικείς απ' αυτό -και συνεχίζεις, εννοείται ρε συ, συνεχίζεις και με τα υπόλοιπα. Ζητάς τα πάντα, για να πάρεις το ελάχιστο. Και ούτω καθεξής. Δεν φοβάσαι μη σε κακοχαρακτηρίσουν οι απέξω πως ό,τι κάνεις το κάνεις για τα λεφτά. Φυσικά ρε συ, για τα λεφτά δουλεύω, διεκδικώ να πληρώνομαι.

Και μέσα σε όλα αυτά, διαβάζω κάτι πολύ όμορφο, για μένα σχετικό, για άλλους ίσως άσχετο που έχει γράψει ο σπουδαιος Ντανίλο Κις στην Κλεψύδρα του (εκδ. Κέδρος): "Η κακόμοιρη πατάτα που προήλθε όπως κι εμείς απ' το έρεβος της ιστορίας και της γης, της οποίας όμως η επιβίωση δεν κινδυνεύει, όπως η δική μας, όσο στον κόσμο υπάρχουν πεινασμένα στόματα, όσο ακόμα υπάρχει η γη. Αυτό λοιπόν το δυστυχισμένο γεώμηλο, αυτό το φτωχο ψωμί που δεν λείπει ούτε απ' το τραπέζι των πλουσίων, σερβιρισμένο ελαφρώς μεταμφιεσμένο, σε μορφή πουρέ ή σάλτσας, περιχυμένο με γάλα και κρέμα γάλακτος και σος, οργιάζει αυτή η χυδαία πατάτα, αυτό το επίγειο-επουράνιο μάννα, αυτό το υπόγειο καρκίνωμα, ο επιφανειακός βλαστός, η σκληρή γροθιά, ο σβολιασμένο βολβός, ποτέ δεν εξελίχθηκε κατά τη μακρινή του ιστορία στον τέλειο κύκλο ενός μήλου ή μιας ντομάτας, αλλά έμεινε ατελής όπως ο άνθρωπος, μόνο επιφανειακά συμμετρικός, γεμάτος ρόζους και καρούμπαλα, γεμάτος κονδύλωματα και εξογκώματα, τρύπες και σχισμές, χωρίς πυρήνα και χωρίς κέντρο, χωρίς τίποτε που θα μαρτυρούσε τη παρουσία του Δημιουργού και της σοφίας του, οπότε έγινε η ιδανική εικόνα της γης και τους ανθρώπου πλασμένου από χώμα, έγινε σάρκα και δέρμα, χωρίς μεδούλι και καρδιά..."

Νομίζω πως αυτό το τραγούδι ταιριάζει γάντι:



ΥΓ. Παρακαλώ, τυχόν σχόλια, να μη με αφορούν προσωπικα (του στιλ "μα τι συνέβη;"). Σχόλια προσωπικά του στιλ "τι θεός που είσαι" ή "μα τι μαλάκας που είσαι" (είπαμε ελιτισμός με σύνδρομο κατωτερότητας) είναι πάντα ευπρόσδεκτα.