Περί της απελπισίας σχετικά με την ανθρώπινη υπόσταση

Χτες στη δουλειά, καλός συνάδελφος προβοκάρει δύο συναδέλφισσες σχετικά με το ζήτημα της σεξουαλικότητας. Ακούω και κάνω ότι δεν ακούω το εξής συμπέρασμα μιανής: "Κοίτα να δεις, από προσωπική εμπειρία, μπορώ να σου πω ότι αυτοί οι άνθρωποι (για τους γκέι μιλούσε) είναι κακοί συνάδελφοι. Εχω δουλέψει με αρκετούς και όλοι ήταν προβληματικοί στη συνεργασία". Λίγο μετά, παρακαλώ τα ντεσιμπέλ των Therapy? να καλύψουν το εξής: "Μα πρέπει να παραδεχτείς ότι αυτού του είδους οι άνθρωποι (πάλι για τους γκέι μιλούσε) είναι το λιγότερο ιδιότροποι... Για αυτό και γίνονται καλλιτέχνες. Πάρε τον Καβάφη για παράδειγμα". (Όχι, σας θερμοπαρακαλώ, μετρήστε τα στερεότυπα που αναπαρήγαγε σε δύο προτάσεις μόνο...)

Σήμερα το πρωί, μισανθρώπιζα και σερνόμουν στην Κασσάνδρου. Σε ένα απ' τα υπέροχα παπαγεωργοπούλεια καγελάκια, ενας σκελετός ποδηλάτου μαζί με την κλειδαριά του σάπιζε στον ήλιο. Τα τσακαλάκια είχαν αρπάξει όλα τα υπόλοιπα εξαρτήματά του. "Διες, διες", με είπε μια θεία. "Τίποτε Αλβανοί θα το κάνανε". Καταρχήν απόρησα γιατί απευθύνθηκε σε μένα όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι δεν θέλω να μου απευθύνει κανείς το λόγο. Είπα όμως να της απαντήσω, ευγενικά, αντιπαραβάλλοντας στο ρατσιστικό κλισέ της την κοινή κλισέ λογική: "Μα μην το λέτε αυτό. Δεν το ξέρετε, μπορείτε να ήταν και Ελληνες". "Ξέρω, ξέρω τι σου λέω εγώ", επέμεινε η θείτσα. "Εκεί στη γειτονιά μου, πάνω απ' τη Ροτόντα που μένω (δεν με νοιάζει κυρα μου που μένεις) ήταν ένας που την έκανε αυτή τη δουλειά. Ποδήλατα, μηχανάκια, και κάπου τα πουλούσε σε ένα στενάκι(!;!;!). Αλβανός ήταν, ναρκομανής".

Ολότελα απελπισμένος από το ανθρώπινο γένος, αποφάσισα σήμερα να το ρίξω έξω. Αντί της συνηθισμένης κουλουροπαπάρας μου, έφαγα μια σπανακοτυρόπιτα απ' το "Ανώτερον". Μασώντας και αναστενάζοντας κατέληξα ότι είναι πολύ επικίνδυνη η μετατροπή της προσωπικής, υποκειμενικής εμπειρίας σε γενικότερο και μάλιστα "αντικειμενικό" αξίωμα, σε κοσμοθεωρία. Ειδικά όταν γίνεται από γίδια, και όχι από γαμάτους τύπους σαν κι εμένα.